Alles is relatief

Relatief: “In relatie tot iets anders” of “Ten opzichten van iets anders”.

Als jij jij bent? Wat is dat iets dan?

appels-peren

Mensen houden van vergelijken. Door te vergelijken bepalen we vooruitgang en leren we wat onze positie is binnen de politiek, een groep en eigenlijk overal in het leven. We kijken “vooruit” naar de dromen die we willen realiseren en als dingen goed gaan, kijken we niet “terug“. Soms kijken we tegen mensen “op” of laten we mensen “links” liggen. Als je er op gaat letten, zijn we heel vaak bezig met de vraag:

“Waar ben ik?”

In een eerder bericht, BinnensteBuiten, hebben we gekeken naar de werkelijkheid zoals we deze ervaren. Wat is realiteit nou eigenlijk en is dit voor iedereen hetzelfde?

Voorbeeld:
Ik slaap naast mijn vrouw in een tweepersoonsbed. Mijn vrouw slaapt links. Toen we een keer op vakantie waren, sliep mijn vrouw rechts… Ondanks mijn stellige overtuiging viel ik uit bed toen ik naar haar toe wilde draaien. In mijn beleving lag ik aan de andere kant van het bed.

Het effect van “mijn beleving” in relatie tot “de werkelijkheid” is in dit voorbeeld heel duidelijk. Boem! Wat is het effect van jouw beleving in relatie tot de beleving van je partner, je collega’s of je vrienden?


Ik zie mijn leven als een bubbel die door de ruimte heen zweeft en soms tegen een andere bubbel aan botst, even blijft plakken en dan weer door zweeft. Aan sommige bubbels blijf ik heel lang plakken en sommige schuur ik een beetje langs. De bubbel van mij en mijn vrouw zit nu al een tijdje aan elkaar geplakt. Er zijn wat kleine bubbels bij gekomen die we soms wel achter het stucwerk willen plakken en we weten dat die uiteindelijk ook los raken. Als ik sterf, zweef ik weer alleen verder op weg naar het volgende avontuur.

In mijn bubbel creëer ik mijn werkelijkheid. Als de bubbel van een ander aan die van mij plakt, komt er een stukje van de werkelijkheid van de ander in mijn werkelijkheid bij. Soms worden er ook dingen van de werkelijkheid van de ander in die van mij gegooid. Dit noemen we dan verwijten of oordelen. Als het ‘krachtveld‘ dat mijn bubbel beschermt tegen invloeden van buitenaf sterk is, kan ik deze dingen buiten houden, anders moet ik de rommel opruimen. Andersom kan ik door mijn bubbel naar buiten kijken en kan ik in de bubbel naar de werkelijkheid van een ander kijken. Het lastige van bubbels is dat ze alles vervagen en de rand van mijn bubbel soms wel heel ver weg is, zeker als ik lekker in het midden van mijn fijne, grote werkelijkheid ga zitten.


Samen zweven onze bubbels in een grote bubbel. Dit is de bubbel van een land, de bubbel van “de christenen” of de bubbel van “de westerse wereld”. In deze grote bubbel zit de werkelijkheid van de mensen die er in leven, het is de bubbel van “wij”.

Wij zijn allemaal verbonden aan elkaar. Voor een gedeelte bepalen we onze eigen werkelijkheid en voor een deel ik, jouw werkelijkheid en jij, mijn werkelijkheid. We zijn het er allemaal over eens dat de zwaartekracht ons op de aarde houdt bijvoorbeeld. Zou het kunnen dat wij gezamenlijk hebben besloten dat zwaartekracht zo werkt en dat het voor mij niet anders is omdat mijn bubbel in de bubbel van dit universum zweeft? Wat als we allemaal tegelijk besluiten dat de lucht rood is?

Er is een bekend verhaal over de ontdekking van Amerika door Columbus. Columbus, zo gaat het verhaal, had met zijn schip de kust van Zuid-Amerika bereikt, maar het schip was onzichtbaar voor de inboorlingen die aan die kust leefden. Ze wisten niet wat een schip was en omdat zoiets in hun wereld niet bestond, konden ze het niet zien. Het schip was er gewoon niet. Columbus was er gewoon niet. Het was een gewone dag aan het strand.

Ik zie mijzelf als een redelijk ontwikkeld mens, in relatie tot de inboorlingen van Zuid-Amerika, en toch vraag ik me regelmatig af wat ik niet zie omdat “het niet bestaat” in de bubbel van dit land.

Ik raad je aan om eens te zoeken naar Flatland een roman uit 1884.

“Het volgt de avonturen van A. Square (Nederlands: Een Vierkant) die op een dag wordt bezocht door een cirkel (die eigenlijk een bol blijkt te zijn die als cirkel verschijnt in Flatland) en die hem uit z’n tweedimensionale wereld tilt en hem meeneemt naar lijnland en puntland om hem duidelijk te maken dat er meer dimensies zijn dan alleen de 2 van Flatland. Als A. Square aan de bol vraagt of er misschien zelfs meer bestaan dan de 3 waar de bol vandaan komt, wordt deze boos en stopt hem weer terug in zijn tweedimensionale wereld.”


Nog even terug naar relaties. Iemand vertelde me ooit eens zijn definitie van een superrelatie:

“In totale onafhankelijkheid met elkaar verbonden zijn zonder de ander nodig te hebben voor je eigen geluk. Zelf helemaal heel zijn, een aanvulling, geen opvulling van het leven van een ander. Niet bij een ander zijn omdat je dit nodig hebt, maar omdat je het geweldig vind om samen te zijn.”

Zie je hoe de bubbel van de één de bubbel van de ander raakt zonder overlap? Hoe twee bubbels elkaar’s positie respecteren en er van genieten? Deze definitie gaat over een liefdesrelatie tussen partners maar is eigenlijk best goed toepasbaar op elke relatie die jij hebt in je leven. Je wilt toch ook “onafhankelijk verbonden zijn met je ouders”? Je wilt toch ook dat je vrienden bij je zijn omdat jullie het samen leuk hebben en niet omdat ze zonder jou in de problemen komen?

Alles is relatief!

Wat jij belangrijk vindt, is voor een ander helemaal niet belangrijk. Wat jij gelooft, heeft in jouw leven heel veel impact, maar in dat van een ander misschien helemaal niet. Vaak wordt “zelfbewust” gezien als egoïstisch, maar door je leven bewust te leven en zelfstandig keuzes te maken voor de toekomst die je wilt, zorg je er juist voor dat anderen gebruik kunnen maken van alle mooie dingen in jouw leven. Je bent een aanvulling op het leven van anderen, geen opvulling.

Ik ben benieuwd wat je van mijn visie vindt, laat je reactie achter onder aan de pagina.

Fijne week!

Groeten,
Diederik

Leave A Response

* Denotes Required Field